|
تغییر آسیای خودشکن شرکت سنگ آهن گل گهر به نیمه خودشکن با اصلاح طرح آستر جداره
فنآوری آسیاهای خودشکن و نیمهخودشکن یکی از پیشرفتهای مهم در صنعت فرآوری مواد میباشد که با جایگزینی به جای چند مرحله عملیات سنگشکنی و آسیاکنی، بخش عمدهای از هزینههای سرمایهای و عملیاتی را حذف نموده است. به همین دلیل امروزه در اغلب معادن از آسیاهای خودشکن و نیمهخودشکن استفاده میشود. در این تحقیق تغییر طرح آستر آسیاهای خودشکن شرکت سنگ آهن گلگهر و همچنین تغییر این آسیاها از خودشکن به نیمهخودشکن مورد بررسی قرار گرفته است.
به منظور تبدیل آسیای خودشکن شماره 2 به نیمه خودشکن، طرح آستر جدید با در نظر گرفتن حداقل تغییرات نسبت به طرح قبلی و با تغییر زاویه بالابر از 7 به 30 درجه طراحی و ساخته شد (شکل 1) و در دی ماه 1389 نصب گردید. جهت پایش عملکرد آسیا، میانگین تناژ خوراک ورودی، دانه بندی محصول، انرژی ویژه مصرفی و درصد مواد برگشتی قبل و بعد از اعمال تغییرات مقایسه شدند. نتایج بررسی نشان داد که تنها با استفاده از طرح آستر جدید و بدون اضافه کردن گلوله به آسیا ظرفیت آسیای 2 حداقل 90 تن بر ساعت افزایش یافته است درحالی که ظرفیت آسیای 1 و 3 تغییری نکرده است. دلیل این افزایش ظرفیت، افزایش زاویه صفحه بالابر آستر است که باعث میشود حرکت بار طوری شکل گیرد که محل برخورد واسطه های خردایش در پاشنه بار باشد و در نتیجه سازوکار شکست ضربه باشد که باعث افزایش ظرفیت آسیا میشود.
شکل 1- طرح قدیم و جدید آستر
انرژی ویژه آسیای شماره 2 (انرژی مصرفی به ازای هر تن محصول تولیدشده) پس از تعویض آستر و تغییر نحوه حرکت بار در داخل آسیا حدود 20٪ کاهش یافت که نمایانگر بهینه شدن سازوکار خردایش در این آسیا است. همچنین مشخص شد که جهت دستیابی به P80 کمتر از 450 میکرون باید حداکثر توان مکنده 1500کیلووات و حداقل توان آسیا 2000 کیلووات باشد.
تبدیل آسیای خودشکن به نیمه خودشکن با اضافه کردن 4٪ گلوله در دو مرحله انجام گرفت. در مرحله اول 2٪ گلوله اضافه شد و پس از پایش شرایط عملیاتی آسیا ورسیدن به حالت پایدار مجدداً 2٪ گلوله به آسیا اضافه گردید. براساس محاسبات، 4٪ حجمی آسیا معادل 21تن گلوله است بنابراین در هر مرحله 5 / 10 تن اضافه شد.
با تبدیل آسیای خودشکن به نیمه خودشکن سازوکار ضربه در عملیات آسیاکنی غالب شد ودرنتیجه ظرفیت آسیا افزایش یافت. مقایسه آماری ظرفیت آسیاها نشان داد درحالی که ظرفیت آسیاهای 1 و 3 بدون تغییر بوده است، تناژ ورودی آسیای 2 از مقدار متوسط 419 تن بر ساعت به 588 تن بر ساعت افزایش یافته است (شکل 2).
شکل 2- ظرفیت آسیاها قبل و بعد از اعمال تغییرات
با تبدیل آسیای 2 به نیمه خودشکن علیرغم اینکه تناژ ورودی این آسیا به طور متوسط 170 تن بر ساعت افزایش یافته، دانه بندی محصول آن ریزتر شده و P80 متوسط آن از 516 به 501 میکرون کاهش یافت (شکل 3). در صورتی که با استفاده از رابطه میان P80 و مقدار خوراک ورودی به آسیا، کاهش P80 محصول به ظرفیت تبدیل شود، ظرفیت آسیای شماره 2 پس از اضافه کردن گلوله نسبت به آسیای شماره 3 که قبل از تغییرات حداکثر ظرفیت را داشت، 169 تن بر ساعت افزایش یافته است.
شکل 3- P80 آسیاها قبل و بعد از اعمال تغییرات
با اضافه کردن گلوله به آسیای شماره 2، نوسان های توان آسیا و مکنده، دبی خوراک ورودی و دانه بندی محصول خروجی کاهش پیدا کرد. بررسی رابطه بین دانه بندی محصول با توان مکنده نشان داد که برای دستیابی به محصولی با درجه آزادی مناسب (P80 کمتر از 450 میکرون) لازم است توان مکنده کمتر از 1700 کیلووات قرار داده شود. براساس رابطه میان P80 و دبی خوراک ورودی به آسیا، درصورتی که میزان مطلوب P80 عملیات 450 میکرون باشد، مقدار خوراک ورودی برابر 580 تن بر ساعت خواهد بود.
با تبدیل آسیای خودشکن به نیمه خودشکن، دستیابی به ظرفیت بالا و تولید محصول خروجی بیشتر امکانپذیر شده است. به همین دلیل در شرایط فعلی میتوان بعد از نیمه خودشکن کردن دو آسیای دیگر، با خاموش کردن یکی از مدارهای خشک کارخانه در مصرف انرژی صرفه جویی کرد یا با افزایش ظرفیت تجهیزات پایین دست ظرفیت تولید کارخانه را افزایش داد.
|
مقالات 
نشریات 
تغییر آسیای خودشکن شرکت سنگ آهن گل گهر به نیمه خودشکن با اصلاح طرح آستر جداره (سرفصل: مرکز تحقیقات فرآوری مواد کاشی گر)
